گلوت از خشکی می سوزه، شیر آب رو وا می کنی یکم از بخوری. آب ولرم گُه ‌اِ.

لای پتوها و کلافگی که نشستی یههُ حسش می کنی. نزول رو.

تابستون ایز اُووِر.

هیچ کار نمی تونی بکنی. تو گرما و پتو  و عرق و تشنگی و کلافگی میلولی.

بی حاصل سقوطی آزاد.

اااا.

Big ideas

They’re not

Gonna happen.

نَرو.

من همه ی زندگیم افسرده و ان و گُه نبودم که. ولی خوب اکثر اوقات بودم. بعد همیشه که ان و گُه ام، بر می گردم فک می کنم که فُلان پریودِ زندگیم رسمَن خوشحال بودم و خوش میگذشت و اینا. مثه اون تابستونِ اول دبیرستان که هر روز تا عصر وِل می گشتیم تو مدرسه. یا اون 1 ماهِ قبلِ از ایران رفتن که همه ی کلاسا رو می پیچوندیم تو ناهارخوری رو شوفاژ همینطور وِل میشدیم تا زنگا بگذرن. خلاصه یه سری پریودِ اینطوری تو ذهنم هس، که توشون افسرده و داغون نبودم. مثه همین 5 ماهِ اخیر. از روزی که ایران رفتم تا 4 ماهِ کار و همه ی اینا.

بعد آدم همه ش زنده س به خاطرِ همین پریودای اینطوری.

بعد ولی خیلی انه که آخرش حس می کنی که داره تموم میشه. یه حسِ انیه که می دونی “خیله خوب، برا چند ماهِ آینده خیلی خوشحال نخواهی بود. Your dancing days are over”.

همین دیگه خلاصه. مثه قسمت آخر سریالاس.

چند روز پیش سَرِ کار تستِ سرعت تایپ می دادیم. من از همه پایینتر شدم، 70 کلمه در دقیقه. تیموتی 130 تا در دقیقه. ولی خوب حق داشتم دیگه، من 17 سال فارسی نوشتم، نیازی نداشتم به انگلیسی نوشتم. بعد تست فارسیش رو دادم، 17 کلمه در دقیقه.

تعلق.

نصف اوقات که اینا از قدیماشون یاد می کنن، بحثِ “لورا دِ اکسپلورر” و فلانِ، و من هیچکدومشون رو ندیدم. من زیزیگولو دیدم. ولی فقط اینطرفی نیس.
من نه جدایی نادر از سیمین رو دیدم، نه “استار وارز”. نه حتی یه اپیزود از “ساینفیلد” و دیدم، نه یه اپیزود از “قهوه ی تلخ”.

آدم با آدمای اطرافش از رو تجربه های مشترک ارتباط برقرار می کنه.

همین میشه که وختی برمیگردی ساناز بهت میگه

 man ehsas mikonam toam ye adami hasti ke babat sali n toman poole daneshgato mide o kharej zendegi mikoni vase hamin motevajeh nemishi

 و وختی اینجایی،

هیچی.

نیازی نیس که آدم صُب تا شب تلاش کنه تا بتونه خوشحال باشه

منم اگه جای جِف بودم، یا تیم یا کلادیا یا لیندا یا هر احمق دیگه یی که تو این خراب شده به دنیا اومده، می تونستم ساده ترین روند زندگی رو بدون جنگِ شبانه روزی با زندگی طی کنم، درس بخونم، مدسه برم، دانشگا برم، رفیق، اینور اونور اینا، معمولی ترین آدم جهان بشم و بمیرم.

نه نیازی بود کاری متفاوت با آدمای اطرفام کنم که مثه خر توش بمونم، نه نیازی بود از پیشِ دوستام برم یه کشور دیگه

.

.

نه نیازی بود که 3 ساعت اینجا به مانیتور خیره بشم دُمبالِ کلمه هایی که میتونه احساساتم رو بیان کنه، و آخرشم هیچ کسشعری به ذهنم نرسه.

دلت به انتظار چشمهاست

ببین جهان چگونه کرده است راست